ใบไม้…

 

วันหนึ่ง ต้นชัวโมงเรียนเพื่อนสนิทสะกิดบอกฉันว่า ชีวิตเธอเหมือนใบไม้ในสายน้ำ ล่องลอยไร้จุดหมาย

ไม่อยากรู้วันข้างหน้า ไม่อยากจดจำอดีต ไม่มีการกำหนดทิศทางการไหลของชีวิต ทุกวันที่ผ่านไป

ดำรงอยู่ได้เพียงเพราะกระแสน้ำนำพา…

เมื่อน้ำเชี่ยวกราก โลกของเธอก็หมุนเร็ว เมื่อน้ำไหลเอื่อยแต่ละวันของเธอก็ผ่านไปแสนยากเย็น……..

และเมื่อใดที่น้ำนิ่ง เธอก็ต้องลอยเคว้งอยู่กับที่……

จากคำบอกเล่าของเธอ ทำให้ฉันเข้าใจได้ไม่ยากในแบบของคนที่เคยรู้สึกเช่นเดียวกัน

มันเป็นความรู้สึกที่ลอบครองพื้นที่ความคิดแทบทุกส่วน…..ในวันที่ไร้แรงบันดาลใจ

วันที่จับปากกาขึ้นมาแล้ว แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร 

วันที่อยากวาดรูปแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

วันที่อยากจับกล้องถ่ายภาพสักภาพ แต่กลับถอดใจ

วันที่ต้องนั่งรอแสงอาทิตย์หมุนมาหา แทนที่จะเดินไปหามัน

และอีกหลายๆวัน ซึ่ง “ชีวิตตัน สมองตัน “

วันที่เรามัวแต่ให้ความสำคัญกับคนอื่นๆ สิ่งอื่นๆ จนลืมให้เกียรติความคิดตัวเอง

คิดว่าตัวเองไม่มีวันทำได้ หรือยากเกินจะทำ พาลให้วางมือไปจากทุกอย่างที่เคยอยู่ในภาพฝัน

ทุกครั้งที่มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นเพราะเรื่องนี้…….

ก็เหมือน “กำลังใจและแรงบันดาลใจ” ได้ถูกถอนออกไปจากบัญชีที่เคยสะสมไว้เช่นกัน

 วันนั้น ท้ายคาบเรียน ฉันบอกกับเธอไปว่าเธอไม่ใช่ใบไม้ในสายน้ำ

เธอไม่ใช่ขนนกที่ลอยละลิ่วในสายลมอะไรทั้งนั้น

เธอก็เป็นตัวเธอ เพียงแต่ยังมองเห็นตัวเองเป็นอื่นไปก็เท่านั้น……..จากนี้ไป

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

“เป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”

ฉันพูดออกไปเพียงครั้งเดี๋ยว ทว่าต้องการให้มันสะท้อนอยู่ในใจเธอหลายๆครั้งเพื่อเรียกความเชื่อมั่น และแรงบันดาลใจกลับคืนมา

“ต้องเป็นตัวของตัวเองได้แล้ว”