คิดถึงตัวเอง

สายฝนโรยตัวลงมาไม่ขาดสาย

ตั้งเค้าช่วงสายๆ ช่วงบ่ายตก

ฉันนึกรำคาญในใจขณะที่กำลังเดินถือร่มสีแดงเก่าๆ

มันกันแดดได้ดีกว่าฝน ฉันคิดแบบนี้

ฉันหยุดเดินครู่หนึ่ง เพื่อก้มลงไปพับขากางเกงขึ้นมา

พอให้มันมันไม่เปียกน้ำที่กระเซ็น ยามเหยียบย่ำ

ระหว่างนั้นพลันเหลือบไปเห็น ตู้ไปรษณีย์สีแดงที่แสนจะคุ้นตา

ยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล แน่ล่ะ!! มันกำลังตากฝน…

นึกขึ้นมาได้ว่าในกระเป๋าเป้ ยังพอมีโปสการ์ดเหลืออยู่

โปสการ์ดสำหรับนักเดินทาง…ที่ติดแสตมป์ไว้เรียบร้อย

ไวพอกับความคิด  มือชื้นน้ำรีบความหาปากกาจากซอกหนึ่งของกระเป๋า

เมื่อเจอแล้ว แทนที่จะได้ใช้งานมันกลับกวัดแกว่งอยู่ในมือเหมือนคนไม่มีที่ไป

ทว่าไม่มีที่ไปเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น…..

ก่อนจะจรดลงบนกระดาษสี่เหลี่ยมสองใบนั้น

เขียนข้อความเสร็จแล้ว ฉันบรรจงเขียนชื่อที่อยู่ ตรงส่วนของผู้รับ

เขียนชื่อและที่อยู่ของตัวฉันเอง…..ผู้รับที่คุ้นเคย

ก่อนจะทิ้งร่มสีแดงไว้เบื้องหลัง….

แล้วเดินฝ่าลมฝน ไปหย่อนโปสการ์ดลงในตู้…ใบนั้น

ณ เวลานั้นฉันและตู้ไปรษณีย์…ต่างก็เปียกฝน

ฉันหนาวสั่น ส่วนมันอ้วนป้อม…ยืนท้าทายเม็ดฝนไปด้วยกัน

ยืนท้าทายเม็ดฝน….จนลืมคิดถึงตัวเอง

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………>>

วันที่ได้รับโปสการ์ดสองใบนั้น แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าข้อความที่ได้รับมาพร้อมๆกันนั้นคืออะไร หากแต่ยังอ่านซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ

ใบแรกเขียนว่า   “หัดคิดถึงตัวเองบ้าง”

ใบที่สองเขียนว่า “ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ดูแลสุขภาพด้วย”