ในวันนั้น

ไม่บ่อยนักที่ฉันต้องเดินทางไปไหนมาไหนกับรถประจำทาง แต่วันนั้นถึงคราวจำเป็นจริงๆ

รถบัสคันโตจอดเทียบศาลาริมทาง ฉันไม่รอช้า รีบก้าวขึ้นแต่โดยดี…ด้วยกลัวตกรถ

มัวแต่รอช้า…ก็จะถึงปลายทางล่าช้า

บนรถแน่นขนัดไปด้วยผู้คน…นักเดินทางแต่ละคนต่างนั่งสัปหงก บ้างก้อหลับไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร

ที่นั่งทุกที่มีคนนั่ง นั่นหมายความว่าฉันต้องยืน

มองไปรอบๆ เห็นมีผู้ชายอยู่หลายคนแต่โดยมากนั่งหลับ….หรือแค่พักผ่อนสายตาไม่แน่ใจ

ฉันยืนได้ ฉันไม่อยากรบกวนผู้โดยสารคนอื่น ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครเด็กชาย เด็กหนุ่ม ชายหนุ่ม ชายวัยกลางคน หรือผู้ชายคนไหนๆที่ควรเสียสละ…กระทั่งผู้หญิง เด็ก หรือคนชรา ที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อฉันคิดในใจ

เป้ใบโต ที่รั้งน้ำหนักอยู่บนหลัง ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกเมื่อยทว่าไม่อยากวางมันลงกับพื้น

นึกสนุก…อยากทดสอบความอดทนของตัวเองจนไหล่ล้า หมดแรง

ทว่าก็ยังไม่วางลงเกมทดสอบตัวเอง ดำเนินไปไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ของใครคนหนึ่งดังขึ้น

“ฮัลโหล ลูกเหรอ ทำอะไรอยู่ กินข้าวกันรึยัง อย่าลืมอาบน้ำให้น้องด้วยลูกแล้วปะแป้งที่แก้มเหมือนที่แม่เคยทำ ให้น้องสวมเสื้อตัวสีฟ้าก็ได้นะ ที่มีรูปหัวใจน่ะ ก่อนนอนก็ปูผ้าผืนสีส้มก่อนมันจะได้อุ่นๆตอนนี้แม่ใกลถึงแล้วล่ะ แม่มาทำงานไงลูก จะได้มีเงินไปเลี้ยงลูกกับน้อง ซื้อขนมให้ลูกไง เอ้อๆ อย่าลืมนอนห่มผ้ากันนะ ยุงชุม เดี๋ยวเป็นไข้ กลับไปคราวหน้า แม่จะซื้อมุ้งไปให้ แค่นี้ก่อนนะ แม่รักลูกนะลูก รักน้องด้วย”

เสียงคุยโทรศัพท์ของผู้หญิงผิวสีสนิมคนหนึ่ง ทำให้ใครหลายๆคนตื่น

บางคนหงุดหงิด บางคนทำท่าอยากรู้…อีกไม่น้อยที่ถอนหายใจดังๆเตือนให้รู้ว่ารำคาญ

แต่ฉันกำลังยิ้ม…ยิ้มอยู่คนเดียว อยากขอบคุณเธอสักหน่อยที่เตือนให้ฉันหวนคิดถึงคำพูดบางคำของแม่ที่ว่า

“ถ้าลูกตั้งใจฟังซักหน่อยเวลาที่แม่พูด ก็จะรู้เองว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน”

ใช่!!!! ฉันตั้งใจฟังคำพูดของเธอคนนั้นแล้ว ฉันรับรู้ได้ว่าเธอเป็นห่วงคนปลายสายมากแค่ไหน

รถแล่นไปเรื่อยๆ ผ่านสามแยกตลาด ผู้หญิงคนที่คุยโทรศัพท์เธอลงตรงนั้น …ฉันมองตาม จนเธอลับตา แทรกหายไปกับผู้คนแล้วค่อยๆวางเป้ลง ควานหาโทรศัพท์…กดเบอร์ของแม่…..เพื่อโทรไปคุยอะไรบางอย่าง