เหงา

 วันนี้ฉันไปทะเล
ทะเลที่ไร้ผู้คน…ช่างเงียบสงบ
เรือลำน้อยสองสามลำที่จอดสนิท….มันดูเคว้ง
จะเคลื่อนไหวบ้างก็ต่อเมื่อต้องลม สัมผัสคลื่น
ท้องฟ้าเบื้องบนถูกแต้มด้วยสีฟ้าจัดเจือเมฆสีเทาทะมึน ตัดสลับกับน้ำทะเลสีครามเข้ม
มองลงไป…สองเท้าของฉันย่ำอยู่บนพื้นทราย…เม็ดทรายละเอียด
ทำให้ทุกก้าวย่าง…ลำบากกว่าเก่า
ฉันจึงถอดรองเท้า เดินเท้าเปล่า
ทุกย่างก้าว…สบายมาก ไร้อุปสรรค ไม่หนักหน่วง
ระหว่างที่เดิน ความเหงาแล่นปรี่มาจากที่ไหนสักแห่ง
หรือว่ามันแฝงตัวอยู่ในอากาศ…
ฉันหายใจเข้าไป…จึงรู้สึกได้
ไม่สิ….มันอาจเป็นเงาตามตัวฉันมานานแล้วก็เป็นได้
รอจังหวะ เวลาเข้ามาทักทาย…ในวันที่ฉันอ่อนแอ และหวั่นไหว
สายฝนค่อยๆโรยตัวลงมา เหมือนผืนผ้าโบกพลิ้ว สวยแกมเศร้า
ฉันกล่าวขอบคุณ ประติมากรรมอันสลับซับซ้อนของธรรมชาติสั้นๆในใจ
ก่อนจะวางรองเท้าลง แล้วสวมมัน
รองเท้าอุ้มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งยังสัมผัสกับเม็ดทรายชุ่มแฉะ
ทำให้ทุกก้าวย่าง…แสนจะลำบาก
เต็มไปด้วยอุปสรรค และหนักหน่วง
หากแต่…
สิ่งที่ทำให้ท่วงทำนองการเดินท่ามกลางสายฝนนั้น….ยากยิ่งกว่า
คือความเหงาที่กำลังตกตะกอนอยู่ในหัวใจ
มันทำให้หนักใจ…หนักขึ้นเรื่อยๆ
หนักใจจนทำอะไรๆ….ก็ลำบาก